W medycynie sportowej nadciśnienie tętnicze powoduje wiele przeciwwskazań do uprawiania ćwiczeń rekreacyjnych, treningu sportowego i udziału w zawodach. W Polsce jest około 7 mln osób z tym schorzeniem.

O problemach osoby uprawiające sport lub rekreacje dowiadują się w czasie kontrolnych badań z podwyższonych wartości RR. Osoby takie najczęściej nie czują się chore i chcą pozostać aktywne, dlatego inne są zalecenia dla pacjętów z ciśnieniem tętniczym wysokim prawidłowym, inne ze stopniem lekkim i umiarkowanym.

Najpoważniejsze ograniczenia dotyczą pacjentów z powikłaniami narządowymi.

Nadciśnieniu towarzyszą zaburzenia metaboliczne, niedokrwienie serca, ryzyko zbytniego wzrostu ciśnienia tętniczego podczas wysiłku fizycznego i związane z tym zagrożenie udarem mózgu lub zawałem serca.

Przy leczeniu bez użycia środków farmakologicznych zaleca się umiarkowane ale systematyczne ćwiczenia aerobowe, wyklucza lub ogranicza siłowe, zwłaszcza izometryczne, również wysiłek w trudnych warunkach atmosferycznych, przy bardzo niskich i bardzo wysokich temperaturach (należy zrezygnować z sauny).

Nie należy ryzykować niekontrolowanego i intensywnego wysiłku związanego ze współzawodnictwem. Lekarz powinien przeprowadzić testy na bieżni i inne badania wysiłkowe, sprawdzając zachowanie RR.

Nie wyklucza z aktywności ruchowej, wręcz przeciwnie, właściwie dostosowana do stanu zdrowia (indywidualny zestaw ćwiczeń, badania kontrolne, dieta wykluczająca sól, unikanie alkoholu podnoszącego ciśnienie) pozwala na utrzymanie dobrej kondycji.

Siedzący tryb życia prowadzi do przewlekłych chorób układu sercowo-naczyniowego i metabolicznego. Nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość serca, zaburzenia gospodarki węglowodanowej itp. Otyłość traktuje się w tym wypadku jako przewlekłą chorobę, źle wpływającą na większość funkcji życiowych, ograniczającą sprawność fizyczną i niosącą ze sobą ryzyko powikłań jak cukrzyca, dna czy zwyrodnienie stawów.

Aby określić bezpieczny poziom ćwiczeń i wysiłku fizycznego dla chorych lekarz sportowy musi wykonać takie badania jak: EKG spoczynkowe i wysiłkowe, echokardiogram, terenowe testy wydolności fizycznej. W ten sposób może sprecyzować ewentualne przeciwwskazania przy uwzględnieniu wszystkich schorzeń i stanów pourazowych.