Z medycyną ratunkową nierozerwalnie związany jest zawód ratownika medycznego. Jest to osoba posiadająca uprawnienia w zakresie świadczeń zdrowotnych, jakie ma prawo udzielać w zakładach zdrowotnej opieki. Przede wszystkim jednakże udziela je w takich sytuacjach, kiedy występuje bezpośrednie zagrożenie albo ludzkiego zdrowia, albo życia, a pomoc potrzebna jest natychmiast. W naszym kraju, ażeby zostać ratownikiem medycznym, trzeba najpierw ukończyć stosowną szkołę policealną – nauka w niej trwa dwa lata. Jeżeli natomiast posiada się na swoim koncie odpowiednie studia wyższe, uzyskuje się zawodowy tytuł licencjata z zakresu ratownictwa medycznego. Aktualnie zasady wykonywania tego zawodu są określone na podstawie ustawy sprzed trzech lat. Polscy ratownicy medyczni posiadający licencjat mogą pracować w tym zawodzie w większości innych państw – warunek jest jednak taki, że przed podjęciem takiej pracy zarejestrować się muszą w pewnych organizacjach. Nie muszą też przechodzić dodatkowych szkoleń. W zakresie medycyny ratunkowej związana jest czynność określana mianem sztucznego oddychania. Jest to jedna z technik, jakie znajdują wykorzystanie w pierwszej pomocy. Stosuje się je przy resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Mówiąc dokładniej, czynność ta polega na tym, że pacjentowi, którego serce nadal pracuje, ale jednocześnie nie jest on w stanie samodzielnie oddychać. Sztuczne oddychanie należy wykonywać tak długo, dopóki poszkodowany sam nie zacznie samoistnie oddychać. Jeśli natomiast to nie nastąpi, nie należy przestawać dotąd, dopóki nie pojawi się karetka pogotowia albo reanimowany człowiek nie umrze. Zasadniczo metody sztucznego oddychania podzielić można na bezpośrednie oraz pośrednie. W tym pierwszym przypadku wyodrębnia się następujące sposoby – usta-nos, usta-usta oraz usta-nos-usta. Natomiast w przypadku metod pośrednich mówi się o takich sposobach jak metoda Silvestra Boscha oraz metoda Holgera Nielsena. Sztuczne oddychanie ma na celu ratowanie życia potrzebującym osobom.